سابقه و هدف: دوره  مراقبت پس از بی هوشی زمانی پر خطر برای کودکان بیمار است. کنترل غیر تهاجمی گازهای خون از انجام روش های تهاجمی جلوگیری کرده و ضمن کنترل مداوم، صرفه جویی در هزینه ها را نیز به دنبال دارد. این تحقیق به منظور مقایسه درصد اشباع اکسیژن خون شریانی حاصل از پالس اکسی متری و آزمایش گازهای  خون شریانی درکودکان 1 تا 36 ماهه تحت عمل جراحی قلب بستری در بخش مراقبت های ویژه کودکان بیمارستان قلب شهید رجایی در سال 1376 انجام گرفته است. مواد و روش ها: این تحقیق یک مطالعه تحلیلی است که بر روی 50 کودک انجام شد. روش انتخاب نمونه ها نمونه گیری مبتنی بر هدف بوده و پس از 4 ساعت از بدو ورود کودکان یک میلی لیتر خون شریانی برای آزمایش گازهای خون شریانی گرفته و هم زمان مشاهده پالس اکسی ـ متری بر روی آن ها انجام شد. اطلاعات دموگرافیک و مشخصات نمونه ها با اطلاعات حاصل از پرونده، آزمایشات و مشاهده علایم حیاتی بیمار بوده است. برای تجزیه و تحلیل داده ها از شاخص های میانگین، انحراف معیار، آزمون تی و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته ها: از 50 کودک مورد بررسی، 57 درصد تحت عمل جراحی قلب بازو 43 درصد تحت عمل جراحی قلب بسته قرار گرفته بودند. 42 درصد کودکان در سنین 12 تا 36 ماه و 6 درصد بین گروه سنی 1 تا 5 ماهه بودند. بین درصد اشباع اکسیژن شریانی حاصل از پالس اکسی متری با درصد اشباع اکسیژن در آزمایش خون شریانی همبستگی قوی وجود داشت ((r=%995. بحث و نتیجه گیری: نتایج نشان داد که می توان از پالس اکسی متری به عنوان یک وسیله غیر تهاجمی در مورد اطفال تحت جراحی قلب استفاده کرد. استفاده از فرمول به دست آمده در این تحقیق برای تبدیل درصد اشباع اکسیژن به دست آمده از پالس اکسی متری به درصد اشباع آن در اندازه گیری خون شریانی توصیه می شود.

ضرورت آگاهی از وضعیت ABG به منظور بررسی ظرفیت اکسیژناسیون ریه ها در طول بیهوشی عمومی خصوصا در بیماران بحرانی بسیار با اهمیت می باشد. در این راستا آگاهی از وضعیت طبیعی ABG لازم است. از آنجایی که عوامل متعددی از جمله موقعیت های جغرافیایی ممکن است بر میزان ABG تاثیر بگذارد تحقیق حاضر با هدف تعیین پارامترهای گازهای خون شریانی در شهرستان ساری انجام شد. تحقیق به روش مقطعی، روی 83 جوان سالم داوطلب بیش از 16 سال فاقد، بیماری سیستمیک و هر بیماری که برروی گازهای خون شریانی تاثیر بگذارد انجام شد. برای هر نمونه میزان بیکربنات و به SPo2, SPo2, Paco2, PH شریانی اندازه گیری شد و اختلاف میانگین ها با آزمون آماری Z مورد قضاوت آماری قرار گرفت. نتایج نشان می دهد میانگین Paco2,Pao2 ترتیب 111.77 و Pao2  41.49 میلی متر جیوه می باشد و نتایج پارامترهای دیگر به صورت جداول نشان داده شده است. در این تحقیق، شرایط خاص شهرستان ساری، در نزدیکی دریا، بر میزان نرمال گازهای شریانی تاثیر گذاشته است و میزان بالاتر از میانگین اعلام شده در موقعیت های جغرافیایی دیگر می باشد. لذا در موارد کلینیکی باید سطوح بالاتری از اکسیژن خون شریانی را هیپوکسی تلقی نماییم تا از خطر هیپوکسی برای بیماران جلوگیری شود.

زمینه و هدف: این پژوهش با هدف بررسی میزان همبستگی بین پارامترهای گاز خون شریانی و وریدی و تعیین شرایطی که امکان جایگزینی آزمایش گاز خون وریدی بجای گاز خون شریانی مبتنی بر شواهد علمی وجود دارد، انجام شد. روش ها: این مطالعه مرور روایتی با جستجو در پایگاه های دادهSID، PubMed، Web of Science و Scopus و همچنین موتور جستجوگر Google Scholar و با استفاده از کلید واژه های گازهای خون شریانی، گازهای خون وریدی در فاصله سال های 2005 تا 2020 انجام گرفت. یافته ها: مرور مطالعات انجام شده در زمینه بررسی همبستگی بین پارامترهای گاز خون شریانی و گاز خون وریدی، اغلب ارتباط خوبی را به خصوص بین مقادیر PH و HCO3 خون شریانی و وریدی بیان کردند. در مورد استفاده از PCO2 وریدی بجای خون شریانی، هرچند برخی مطالعات PCO2 وریدی را به عنوان ابزار غربالگری اسیدمی معرفی کردند، اما همچنان بحث وجود دارد و نیازمند مطالعات بیشتر است. در مجموع تعداد 24 مقاله مرتبط یافت شد که بعد از غربالگری، 16 مقاله مورد بررسی و تحلیل قرار گرفتند. نتیجه گیری: آزمایش گاز خون وریدی می تواند یک گزینه ایمن، آسان و کم هزینه برای ارزشیابی وضعیت گازهای خونی بیماران باشد. البته در نظر داشتن وضعیت و شرایط بالینی بیماران هنگام استفاده از گاز خون وریدی توصیه می شود و تجزیه و تحلیل گاز خون شریانی تنها در صورت ضرورت پیشنهاد می شود.

زمینه و هدف: پالس اکسی متری به شکل وسیعی در بخش مراقبت های ویژه به عنوان راهنمای مداخلات درمانی مورد استفاده قرار می گیرد. مطالعات کمی در مورد دقت و صحت پالس اکسی متری در بخش مراقبت های ویژه قلبی صورت گرفته است. هدف ما از این مطالعه، مقایسه پالس اکسی متری با میزان اشباع اکسیژن نمونه خون شریانی در طی پی گیری بالینی روتین این بیماران و بررسی تاثیر اسیدوز خفیف بر آن بود.روش بررسی: در یک مطالعه آینده نگر تحلیلی، 80 بیمار بستری در بخش مراقبت های ویژه قلبی بعد از عمل جراحی قلب باز مورد بررسی قرار گرفتند. یک و یا چندین نمونه از شریان رادیال بیمار گرفته و در همان حین پالس اکسی متری مداوم برقرار گردید. حدود 137 نمونه جمع آوری شد و میزان اشباع اکسیژن خون شریانی (SaO2) و پالس اکسی متری (SPO2) ثبت گردید.یافته ها: میانگین اختلاف بین میزان اشباع خون شریانی و پالس اکسی متری 0.12±1.6 درصد بود. در کل 137 نمونه ضریب همبستگی پیرسون نشان گر ارتباط معنی دار بین SaO2 و SPO2 در بیماران با هموگلوبین نرمال بود (P<0.001 و r=0.754)، هم چنین در 47 بیمار با اسیدوز خفیف نیز بین SaO2 و SPO2 ارتباط منطقی وجود داشت (ضریب همبستگی پیرسون 0.799 و P<0.001). در این نمونه ها نیز اختلاف بین SPO2 و 0.05±1.5 SaO2 درصد بود.نتیجه گیری: داده ها نشان داد که در بیماران با همودینامیک پایدار و هنگامی که کیفیت سیگنال های پالس اکسی متری خوب است، پالس اکسی متری به صورت قابل اعتمادی SaO2 را نشان می دهد. اسیدوز خفیف ارتباط بین SaO2 و SPO2 را تغییر نمی دهد. بنابراین، پالس اکسی متری مونیتورینگ مفید برای اشباع اکسیژن شریانی در بیماران با همودینامیک پایدار می باشد.

زمینه و اهداف: اندازه گیری گازهای خون شریانی، بیشترین آزمایش انجام شده در بخش مراقبت های ویژه می باشد. محلول هپارین سدیم که بطور گسترده بعنوان ضد انعقاد در آنالیز گازهای خون مصرف می شود، در زمانی که حجم نمونه های خون در نمونه گیری متفاوت است غلظت های متفاوتی از هپارین در نمونه خون ایجاد می نماید که این تغییرات در غلظت، موجب تغییر نتایج آزمایش می شود. و این مساله ای است که از نظر تئوری نسبت به اهمیت زیاد بالینی، کمتر مورد توجه قرار می گیرد. لذا این پژوهش با هدف تعیین تاثیر غلظت هپارین بر نتیجه گازهای خون انجام شد.روش بررسی: این مطالعه تجربی روی 30 نمونه شریانی بین 3 گروه آزمون با نسبت های حجم هپارین به نمونه خون 7.5 درصد، 15 درصد، و 30 درصد )هپارینه شده با 1 سی سی5000= واحد( و یک گروه شاهد )مجموعا 120 نمونه( با نسبت حجم هپارین به نمونه خون 7.5 درصد )هپارینه شده با 1 سی سی1000= واحد( انجام شد.یافته ها: تغییرات ایجاد شده در پارامترهای ABG تا غلظت 750 واحد در هر سی سی خون 15) درصد= حجم خون/ حجم هپارین( معنی دار نبود ولی این تغییرات در غلظت 1500 واحد در هر سی سی خون 30) درصد= حجم خون/ حجم هپارین( در اکثر پارامترهای اندازه گیری شده بسیار معنی دار گردید.نتیجه گیری: طبق نتایج به دست آمده پیشنهاد می شود که در نمونه گیری گازهای خون شریانی برای کاهش خطا مقدار خون کشیده شده داخل سرنگ بیش از 10 برابر میزان هپارین باقیمانده در سرنگ پس از هپارینه کردن باشد. به عبارت دیگر، اگر غلظت هپارین در حدود 375-75 واحد در هر سی سی خون باشد، هپارین موجود در نمونه بر نتایج گازهای خون تاثیر گذار نخواهد بود.

سابقه و هدف: آنالیز گازهای خون شریانی، روشی تهاجمی و عارضه دار است و در مورد تمامی بیماران به سادگی قابل انجام نیست. اهمیت آنالیز این گازها در تشخیص حوادث حین بیهوشی های طولانی و بیماران مبتلا به بیماری تنفسی است. با توجه به بعضی تحقیقات که همبستگی بین نموه خون شریانی و مویرگی را نشان داده اند و نظر به تفاوتهای بافت شناختی مویرگ های عروق انتهایی این تحقیق برای تعیین همبستگی خون مویرگی و شریانی روی مراجعان به بیمارستان طالقانی و مدرس در سال 1379 انجام گرفت.مواد و روش ها: تحقیق به روش توصیفی از نوع همبستگی در 50 بیمار زیر بیهوشی عمومی انجام پذیرفت و دو نمونه خون مویرگی و شریانی به طور هم زمان و با دو روش متفاوت گرفته و برای آنالیز نهایی به آزمایشگاه فرستاده شد. تحلیل آماری به روش Paired t-test انجام گرفت و میزان همبستگی بین دو روش تعیین شد.یافته ها: تحقیق روی 50 بیمار (40% مرد و 60% زن) با میانگین سنی 45 ± 9 سال انجام پذیرفت. میزان تفاوت pH، 0.5±0.3 با اختلاف 0.69 بود. میزان تفاوت 4±0.5 mmHg, Pco2 با اختلاف 5.7% بود. در مورد بی کربنات، میزان تفاوت 2±0.5 meq با اختلاف 4.8% بود. در مورد Po2 میزان تفاوت 10±7 mmHg با اختلاف 7.4% بود. که در هیچ یک از موارد بالا، تفاوت بدست آمده از نظر آماری معنی دار نبود.نتیجه گیری و توصیه ها: میزان همبستگی در تمام موارد مزبور از حداقل 0.6 تا حداکثر 0.95 بود که نشانه همبستگی عالی است. آنالیز گازهای خون مویرگی از انگشتان دست می تواند جانشین آنالیز گازهای خون شریانی شود و چون تقریبا اولین تحقیق در نوع خود تلقی می شود، مطالعات بیشتر در این راستا توصیه می شود.

مقدمه: بزرگ شدن لوزه در کودکان مشکل نسبتا شایعی است که می تواند باعث انسداد راههای تنفسی فوقانی شده و در نتیجه باعث کاهش فشار اکسیژن خون شریانی و عوارض قلبی ریوی و آپنه تنفسی در هنگام خواب شود. در این مطالعه میزان اشباع اکسیژن خون شریانی در بیماران با بزرگی لوزه و علایم انسداد راههای تنفسی فوقانی، و تاثیر برداشتن لوزه بر آن بررسی شده است. مواد و روش: در 188 کودک با علایم انسداد راه تنفسی فوقانی میزان اشباع اکسیژن خون شریانی قبل از عمل لوزه برداری، با دستگاه اکسیژن سنجی ضربانی (Pulse oxymetry) اندازه گیری شده و در بیمارانی که میزان اشباع اکسیژن خون شریانی کمتر از 95% داشتند، این اندازه گیری با همان دستگاه، یکماه بعد از عمل تکرار و مقادیر اکسیژن خون شریانی قبل و بعد از عمل با هم مقایسه شده است. نتایج: از 188 بیمار، 102 کودک، قبل از عمل میزان اشباع اکسیژن خون شریانی کمتر از 95% داشتند (94-89%) از این تعداد، 87 بیمار جهت پیگیری بعد از عمل مراجعه که به جز در دو مورد، در بقیه میزان اشباع اکسیژن خون شریانی بیش از 95% بوده است (P<0.001). نتیجه گیری: در این مطالعه افزایش میزان اشباع اکسیژن خون شریانی به دنبال لوزه برداری به خوبی دیده می شود و به نظر می رسد اندازه گیری این میزان به عنوان روشی مطمئن، ساده و ارزان جهت ارزیابی شدت انسداد و نیز نتیجه عمل جراحی لوزه برداری، مورد استفاده قرار گیرد.

مقدمه: کنترل مداوم میزان اشباع اکسیژن خون با استفاده از اکسیمتری نبض انگشت به عنوان یک تکنیک تقریباً رایج مراقبت از بیماران بد حال شناخته شده است. اما تحقیقات صورت گرفته در زمینه تاثیر محل قرار گیری پروب دستگاه اکسیمتر نشان دهنده وجود تفاوت در نتایج اندازه گیری بوده است. روش کار: در این مطالعه مقطعی تحلیلی 36 نوزاد کمتر از یک ماه به روش در دسترس انتخاب شدند. حجم نمونه براساس 5%= α و 20%= β محاسبه گردید. درصد اشباع اکسیژن خون شریانی نمونه ها توسط اکسیمتری نبض دست و پا و روش مستقیم (از طریق تهیه نمونه خون شریانی و بررسی توسط دستگاه گازهای خون)، مجموعا سه بار اندازه گیری و ثبت گردید. داده ها با روش آماری تی جفت مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. نتایج: یافته ها نشان دهنده اختلاف معنی دار آماری هر دو روش اکسیمتری نبض با روش مستقیم بود. هم چنین اختلاف مقادیر اکسیمتری پروب دست با پروب پا از نظر آماری معنی دار بود و میزان به دست آمده از اکسیمتری نبض پا نسبت به نبض دست رابطه نزدیکتری با روش مستقیم داشت (p<0.05). نتیجه گیری: از یافته های این پژوهش این گونه می توان نتیجه گیری نمود که اولا اکسیمتری نبض نمی تواند پیشگوی معتبری برای تغییرات میزان اشباع اکسیژن خون شریانی در نوزادان باشد و ثانیا محل پروب در نتایج اکسیمتری تفاوت ایجاد می نماید.

زمینه: اثرات مختلف کولونوسکوپی بر روی پارامترهای گردش خون در بسیاری از مطالعات نشان داده شده است. وجود بیماری های قلبی ـ ریوی یا دریافت دارو قبل از انجام کولونوسکوپی، در تغییر این پارامترها موثرند. هدف: مطالعه به منظور اثر کولونوسکوپی بر ضربان قلب، اشباع اکسیژن شریانی و فشار خون شریانی سیستولیک و دیاستولیک انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه نیمه تجربی در سال 1380 بر روی 30 نفر که بیماری زمینه ای قلبی ـ ریوی نداشتند و جهت انجام کولونوسکوپی تشخیصی به بخش آندوسکوپی بیمارستان بوعلی قزوین ارجاع شده بودند، انجام شد. افراد به صورت اتفاقی انتخاب شدند. پارامترهای گردش خون قبل، هر 60 ثانیه طی انجام کار و 3 دقیقه پس از کولونوسکوپی ثبت شدند. داده ها با آزمون آماری t زوج تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: از بین 30 بیمار، 20 نفر مذکر و 10 فنر مونث بودند. محدوده سنی بیماران 17 تا 80 سال بود. میانگین مدت زمان بررسی با کولونوسکوپ 4.86دقیقه بود. طی کولونوسکوپی، هیچ تغییر قابل ملاحظه بالینی در پارامترهای گردش خون به وجود نیامد. نتیجه گیری: کولونوسکوپی بدون دریافت دارو، در پارامترهای فیزیولوژیک اثر قابل ملاحظه بالینی ندارد.

به منظور بررسی و مطالعه گازهای خون شریانی (ABG) در بیماران آسمی درمان شده، این تحقیق در بیماران آسمی 74-18 سال مراجعه کننده شهر کاشان در پاییز و زمستان 1377 انجام شد.تحقیق به روش توصیفی در 122 بیمار مراجعه کننده (60 نفر مرد و 62 نفر زن)، با تشخیص آسم یک هفته بعد از درمان با داروهای ضد آسم انجام گرفت. درمان در تمامی بیماران یکسان بود. از کلیه بیماران، خون گیری شریانی از شریان رادیال در حالت نشسته و اسپیرومتری نیز انجام گرفت. مقادیر فشار سهمی اکسیژن خون شریانی (PaO2) و فشار سهمی گازکربنیک خون شریانی (PaCO2) در نمونه ها مشخص و فاصله اطمینان در نمونه ها برآورد گردید.میزان PaO2 در مردان و زنان آسمی درمان شده به ترتیب 77.2±10.3 و 77.9±10.3mmHg و معادله خطی آن به صورت زیر بود: (سال) سن × PaO2=86.106-0.1933میزان PaCO2 در مردان و زنان آسمی درمان شده به ترتیب 37.7±1.96 mmHg و 37±2.61mmHg بود.در بیماران آسمی درمان شده بعد از گذشت 7 روز از درمان، هیپوکسمی عارضه شایعی بوده و این امر لزوم نظارت بیشتر بیماران را بعد از بروز حمله حاد یادآوری می کند.